Tijdens hun tocht over ‘Den Hekse Weeg’ ontmoeten de heksenzusters bomen met karakter en ziel — markante gestalten die als stille wachters langs het pad staan.

Sommigen van hen zijn al eeuwenoud en hebben  talloze midwinters zien komen en weer verdwijnen. In het Limburgse Savelsbos lijken deze oude bomen doordrongen van een stille magie: hun kronkelende stammen en diepgewortelde wortels dragen verhalen van aarde, mist en maanlicht.

De Hotsboom

De 'Hotsboom', in het plaatselijk dialect 'Hotsboùm' genoemd is een zomerlinde van ongekende statigheid. Ze spreidt vlak boven de aarde haar wortelvoet uit tot ruim vier meter in de breedte, terwijl haar kruin zich bijna veertig meter hoog verheft in de lucht.

Eeuwenlang staat ze al hier, op de grens waar ooit de Heerlijkheid Cadier en het Graafschap Gronsveld elkaar ontmoetten. Niemand weet precies hoe oud ze is. Sommigen fluisteren dat ze al drie, misschien vier eeuwen het ritme van de seizoenen ademt. Toch reikt haar verhaal verder terug in de tijd. In oude archieven uit het jaar 1444 wordt op deze plek al een boom genoemd: de Hotsboom. Was dat zijzelf, in een jonger gedaante? Of een voorouder, wier geest voortleeft in dit levende monument?

Lang geleden werd de linde geplant als bakenboom — een levende wegwijzer in het landschap. Reizigers en dorpelingen konden zich aan haar machtige gestalte oriënteren, een houvast te midden van velden, paden en stilte.

Nu staat de Hotsboom diep ingebed in het bos, omgeven door jongere stammen en fluisterende bladeren. Haar oorspronkelijke taak is vervaagd, opgenomen in het ritme van het woud. Toch draagt ze nog steeds iets van die oude roeping in zich — als een stille herinnering aan een tijd waarin bomen de weg wezen.

Oude bomen dragen de wijsheid van eeuwen in hun ringen. Hun wortels reiken diep in de aarde, omarmen het verleden en voeden de toekomst. Ze trotseren stormen, groeien in stilte, en bieden een thuis aan talloze levensvormen.

Elke knobbel en scheur in hun bast vertelt een verhaal van volharding en aanpassing. Oude bomen zijn levende monumenten, een stille getuige van de tijd, en een krachtig symbool van verbinding tussen hemel en aarde.

Anatomy of a Tree

Inkt en waterverf op textiel

Trapped

Keramiek

Ik klem mij vast
aan het ruwe hout,
gevangen in aderen
van eeuwenoud leven.

De dood fluistert
tussen barst en schors,
maar diep in de stam
gloeit een zachte gloed.

Door kieren van 't dode hout sijpelt
wat niet sterven wil:
een gele stroom van leven,
hoop die druppelt,
licht dat blijft.

- Rafke Hotterbeekx - 

Kijk eens omhoog, naar de kronen van de bomen, en je zult de maretak ontdekken - hoog in de takken genestelt, alsof ze de hemel willen aanraken. In de winter, als de bomen zich van hun bladeren hebben ontdaan, valt de maretak extra op als groene bollen in de takken.

Maretak houdt van kalkrijke grond, en het Savelsbos, met zijn zachte, krijtachtige bodems, biedt hen precies wat ze nodig hebben. Hier hangen ze in overvloed, stille druppels van groen in het bladerdak, kleine wonderen die het bos een vleugje magie en mysterie schenken.

MARETAK

Bollen Maretak, zwevend
tussen hemel en aarde,
wortelt nergens,
maar geeft overal kracht.
Een mystieke vriend,
met genezing verborgen
in zijn groene pracht.

In zijn schaduw
fluistert de natuur,
van liefde, bescherming
en een hart vol vuur.
Een plant van magie,
een helende bron,
die geheimen draagt
in het ochtendgloren.

- Ingeborg Steenhorst -